Trabzon bir kez daha kendinden bekleneni yaptı. Tek başına yarıştığı bir ligde ikinci olmayı başardı. Fenerbahçe yok. Beşiktaş yok. Pandemi sonrası Galatasaray yok. Ligde tırişkadan bir ekip var karşında.
Sen ligi uzun süre hem oyununla hem kadro kalitenle domine etmişsin. Kime sorsan ligin en iyi golcüsü, en iyi orta saha oyuncusu sende. Kanatlar canavar. Kalecin kaplan. Tüm ülkedeki algı şampiyonluğun garantilendiği yönünde. Taraftar inanmış. Ama yine olmadı işte.
Sanırım DNA buna izin vermiyor. Acelecilik mi? Sürekli birilerini suçlarken sorumluluktan kaçınma mı? Bu illetler Trabzon’un yakasını bırakmıyor bir türlü.
Aslında şampiyonluk Ünal Karaman’la yollar ayrıldığında gitmişti bence. Ama Çimşir Hoca buraya kadar iyi bile getirdi ekibini. Son demde ise yönetim çuvalladı. Yerel medya çuvalladı. Trabzon halkı çuvalladı. Aslında Trabzonsporlu olmayanlar daha çok inandı sanki Trabzon’un şampiyon olabileceğine. Ama bizim uşaklar içten kendilerini veremediler bir türlü.
Ve öbürküler aldı, gitti. Evet hak etmeden hem de.
Bu sabah okudum Hüseyin Çimşir ile yollar ayrıldı. Yardımcı antrenör bilmem kim takımı hazırlayacak. Yahu ülkede yardımcı antrenör bitmiyor bir türlü. Kardeşim, adama sabretsenize biraz. Sanki her sene şampiyon oluyorsun. Adam ilk denemesinde takımı bir yerlere getirdi işte. Arkasında dur. Koru takımı. Satma kalecini. Tut Sörloth’u takımda. Hedef koy şehrine.
Ama yok. Biz de tam tersi sürekli birileri harcanmalı ki çark dönsün.
Yazık, dün Karaman gitti. Bugün Çimşir gider. Yarın bir başkası. Bu düzende böyle sürer gider.
Geçmiş ola, Trabzon…
Güneç altıpasta kaçırmaz... 